Thursday, August 19, 2010

Menyesal kemudian tak berguna


Sepanjang aku hidup almost 25 tahun ni, aku rasanya tak pernah lagi puasa penuh. The main reason of course la sebab aku ni perempuan. Ada time yang memang tak boleh nak puasa. Tapi yang aku maksudkan and nak citer ni masa boleh puasa penuh, time kecik2 dulu. Masa tengah innocent, suci lagi murni tu.

Kalau ikutkan, budak2 yang umur 6 tahun dah start puasa dah. Kalau tak boleh penuh satu hari sekerat hari pon jadi lah. Pastu selalunya mesti mak ayah akan cakap kalau puasa penuh mak bagi duit raya lebih. Tak pon satu hari puasa dapat seringgit. Tu zaman aku dulu la. Seringgit dah kira banyak. Masa tu belanja sekolah pon 50 sen je. Nasi 30 sen, air seposen. Balik sekolah boleh beli air poly lagi. Bernilainye 50 sen zaman tu. Leni lekat celah gigi je kalau 50 sen tu kan. Sekarang ntah2 ada yang mak bapak bagi 1 hari puasa RM 50. Ada ke? Maybe la kot. Tak pon ntah2 lagi banyak dari tu.

So dari Darjah 1 sampai Darjah 3 aku tak pernah pose. Eloklah aku ngan sepupu aku dua orang. Time rehat kitorang selamba badak je gi makan kat kantin. Masa tu walau pon bulan puasa kantin still jugak operasi macam biasa sebab kesian kat budak2 darjah 1. Tapi aku yang Darjah 3 ni gi tumpang makan dua kaki. Masa Darjah 1 ngan Darjah 2 boleh la lagi diexcuse kan kalau tak pose. Tapi dah Darjah 3 memang melampau la kan. Last2 orang lain ustazah bagi hadiah aku ngan sepupu aku tak dapat la. Padan muka.

Tapi Darjah 3 tu la jugak aku belajar puasa. 1 hari sebelum raya rasanya. Ayahlong and family dah balik kampung masa tu. Maklong aku cakap kalau aku tak puasa jugak walau pon sehari nanti tak dapat duit raya. Oleh kerana nak duit raya aku pon puasa la. Tapi memang dasyat la condition aku masa tu. Maklumlah first time belajar puasa. Pukul 4 tu aku memang dah tak boleh buat apa. Terbaring sambil meleleh air mata. Terketar-ketar. Tapi nekad gak nak puasa sampai habis takut tak dapat duit raya. Orang lain semua Ayahlong aku bawak gi Tasik Kenyik petang tu, aku yang dah tak larat tahap gaban tu kena la tinggal. Time berbuka tak larat nak buka mata. Mak aku terpaksa pangku aku suapkan air. Air pon tak boleh masuk. Giler punya tak larat.

Aku tak ingat pulak Darjah 4 and Darjah 5 aku puasa penuh atau tak. Sebab masa tu aku dah start duduk asrama. Takutkan cikgu puasa la jugak. And takde la terketar macam first experience puasa. Tapi yang pasti aku ingat Darjah 6 aku bukak puasa. Masa tu weekend tapi tak boleh balik kampung. Kena pulak gotong royong. Dah siap gotong royong aku tibai air satu botol. Dengan tak malu aku tonggeng je depan semua orang Dorm aku. Ada la sorang ikut aku tapi tak ingat dah sape.

Naik Tingkatan 1 aku sekolah petang. Lagi la tak larat. Dua hari kot aku ponteng puasa. Part bodohnya, masa tu dah dekat pukul 6 ada hati lagi nak berbuka. Part bodoh kedua, minum air sinki kat dalam tandas pulak tu. Bukan boleh kenyang pon. Memang bodoh giler la. Rasanya geng aku masa tu 4 orang semua buka. Ada sorang je taknak buka tapi tak ingat sapa. Yang 4 orang tu ingat2 lupa gak la sape. Malas la nak sebut nama. HAHAHAHAAHA.

Tapi menyesal pon tak guna. Sekarang pikir balik apsal bodoh sangat Tingkatan 1 pon ada hati nak ponteng puasa lagi. Kan sekarang dah menyesal sebab tak pernah puasa penuh lagi. Nak puasa penuh tunggu menopaus nanti la jawabnya. Sekarang aku cuba puasa dengan sebaik mungkin. Nak make up balik perangai hudoh aku time dulu2. Yang dulu tak boleh nak ubah, yang sekarang and in the future still ada chance to make a different. InsyaAllah.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
ME: Puasa Yang Yok

Dilema anak di perantauan

Malam tadi mak aku call. Katanya darah keluar banyak. Dah pegi jumpa doktor. Doktor kata buasir. Tak sakit cuma darah je keluar banyak. Walau camne pon aku sebagai anak risau jugak kan. Yelah mak kita sakit. Bukan sakit as in pain tapi tetap jugak sakit kan.

Aku pon pagi ni menggoogle la pasal buasir. Kalau nak more information please klik di sini OK. Ikutkan ada dua jenis buasir ni. Dalaman dan luaran. Kiranya mak aku punya kes ni dalaman la sebab tak sakit or gatal cuma darah je keluar. Kalau luaran yang kita punya *tut* ada benda keluar and gatal, sakit, pedih etc.

Tapi aku still risau. Yang sedihnya boleh pulak mak aku ngan ayah aku gi klinik malam tadi naik motor. Hujan pulak tu. Sedihnya. Aku pun apalagi membebel-bebel la sebab tak bawak kereta. Buat apa ada keta kalau tak bawak keta. Bla..bla..bla..Tengok kan dah jadi anak derhaka. Mak aku kata mana la tau nak hujan. Dah la ayah aku tak biasa bawak keta malam. Bersalah pulak membebel.

Lepas mak aku tepon tu terus aku mesej kak aku. Dah dia pulak risau. Tak tau la kalau dah menangis kat Sarawak tu. Aku taknak cakap rasa macam kena cakap. Dah cakap jadi camtu lah. Dia pulak risau. Berdebar. Puas pulak aku nak kena tenangkan kak aku tu yang sedikit sentimental tu. Maklumlah duduk jauh. Dia mesti susah hati. Dah la tak boleh nak buat apa-apa kan.

Pagi ni aku tepon mak, dia kata still berdarah. Tapi takde sakit. Aku pon mampu berdoa je. Harap takde apa2 yang bahaya. Susahnya duduk jauh. Kalau la boleh duduk kampung senang aku jaga mak aku!

Aku rasa semua dilema anak2 di perantauan camni lah. Kalau mak ayah sakit demam kat kampung hanya boleh cakap "mak makan ubat ye". Nak balik susah jugak. Sah2 kalau weekdays. Kalau weekend boleh jugak balik jenguk sekejap kan. Tu kalau yang duduk dekat tak berapa nak dekat lah. Kalau macam kak aku yang kat Sarawak tu camne la pulak. Susah jugak nak cari tiket. Tiket senang tapi harga pulak melambung-lambung. Dalam hati Tuhan je la tau perasaan nak jenguk, nak jaga mak ayah time diorang sakit. Biar lah sekadar demam pon. Susah hati jugak...

--------------------------------------------------------------------------------------------------
ME: Nak jadi anak yang baik

Wednesday, August 18, 2010

Bubur lambuk

Alhamdulillah. Hari ni dah masuk hari ke-8 puasa. Walaupon aku start "bercuti" since kelmarin sama je. Takde maknanya nak makan2. Bangun sahur dan puasa macam biasa. Hari ni je "termakan" biskut Nida. Haha. Lapar.

Sepanjang berpuasa ni aku tak jejak lagi bazar. Yang kat belakang dekat LRT tu kira bazar ke? Kalau kira pernah la jejak sekali hari tu. Beli murtabak. Bukan la tak ada keinginan nak singgah tapi biasalah orang pakai driver siap dengan "kereta" besar macam aku ni susah sikit nak brenti kat bazar. Lagi pon aku takde la craving apa2 sepanjang bulan puasa ni. Makan je ape yang ada. Berdua ngan maklong, kitorang tak makan banyak pon. Kalau cousin aku mari buka sama derang dah beli banyak dah. Kalau aku beli jugak bising pulak maklong aku banyak sangat makanan.

Tapi ada se benda yang aku memang craving. Bubur lambuk Ganu. To be precise bubur lambuk mak aku. Aku memang tak boleh nak makan bubur lambuk kat luar ni. Biarlah orang cakap bubur lambuk Kampung Baru tu sedap giler pon aku memang tak rasa. Aku tak suka bubur lambuk yang banyak sangat nasi. Kat KL ni bubur lambuk sayur pon cinonet jek. Macam nak taknak je letak sayur tu. Maybe tradisi kat sini taktau la kan. Mak aku nye bubur lambuk banyak sayur. Beras tu sikit je letak. Tu yang sedap. Apatah lagi kalau tambah perasa semulajadi yang sedap iaitu budu. Hehe.

Ada dua jenis; bubur lambuk lemak, bubur lambuk pedas. Yang lemak tu biasa la letak santan. Yang pedas tu tambah lada hitam sikit. Biasanya mak aku buat bubur lambuk lemak sebab ayah aku suka lemak2 ni. Walaupon aku lagi suka pedas. Tapi OK la. Yang lemak tu aku tambah pulak lada burung (cili padi) kalau nak pedas. Sedapnya. Meleleh pulok air liur ni. Gheehehe.

--------------------------------------------------------------------------------------------------
ME:Bubur lambuk, bubur lambuk, bubur lambuk

Tuesday, August 17, 2010

Ribut

Hari Jumaat lepas aku kehilangan dua orang ahli keluarga dalam satu hari. Yang sedihnya aku tak kenal sangat saudara aku nih. Nak kata saudara jauh, sorang tu pangkat sepupu, sorang tu anak sepupu mak aku. Kira dua pupu la ngan aku kan? Tak jauh lagi kiranya. Tapi tak kenal.

Yang sepupu tu aku langsung tak kenal. Kak Ana namanya. Anak kepada kakak sulong mak aku tapi lain ayah. That's why aku tak kenal sepupu-sepupu aku yang ni. Umur pon lebih kurang sama ngan mak aku. Duduk pulak jauh-jauh. Camne nak kenal.Tak tau la kalau pernah jumpa time kecik2 dulu. Meninggal sebab sakit. Dah lama dah sakitnya.

Yang dua pupu ni pernah jugak la jumpa tapi tak pernah bercakap pon. Abang Mahadi. Pernah jugak datang rumah aku. Aku terkejut bila ayahlong aku tanya tengok berita tak. Ada ribut kat Melaka. Anak Abang Lah (dengan aku Pok Lah) meninggal kena ribut. Aku pon terkejut. Tak tengok pulak berita. Esoknya baru la tengok berita. Kat paper pon ade keluar. Ya Allah. Ribut tiba-tiba rupanya. Sekelip mata je berlaku. Kuasa Tuhan takdok orang tahu.

Walau pon tak rapat, tak kenal, rasa sedih tu tetap ada. Semoga roh keduanya ditempatkan di kalangan orang-orang yang beriman. Al Fatihah.

--------------------------------------------------------------------------------------------------
ME: Al-Fatihah

Perasaan bekerja dan perasan

Excited nak citer pasal first day keje part time. Aku rasa OK je. Hepi bekerja. Tapi memang lenguh la kaki. Pukul 6.15 tu aku rasa macam dok larat nak jalan je dah. Aku pon naik teksi je balik rumah. Kalau naik bas memang dok larat nak jalan naik bukit nak balik rumah tu.

Overall keje ok. Takde problem. Senang je pon. Bukan susah. Dari segi colleagues biasa la. Ada yang OK ada yang kurengg. Lagi la pulak budak-budak ni jenis yang huhahuha. So susah sket kot nak ngam. Derang ni baik je walaupon ada la sorang yang poyo. It's OK la. Aku ikut je ape derang suruh. Walau pon kat tempat keje aku selalu kene suruh ngan bos yang lagi tua and memang superior. Kat sini aku kene suruh ngan budak lagi muda tu pon sama level je. Bantai la. Aku berlakon-lakon bodoh je. Aku ngam ngan sorang lagi part timer. Budak UIA. Senang sikit nak borak-borak. Bukan nak kata sama level ke ape, tapi ngan dia ni senang nak borak. Macam ngan kawan2 aku je.

Tapi bila orang tanya aku belajar lagi ke. Aku jawab tak ah, dah keje. Derang pon pelik apasal keje lagi weekend kalau dah keje. Aku pon tak tau nak jawab ape. Aku jawab saje je. Kalau lah derang ni tau gaji aku sekali ganda or dua kali ganda dari derang and still nak buat part time lagi la terkejut beruk kot. Bukan nok kata gaji banyak ke nape tapi maybe dari segi gaji aku lebih fortunate dari derang kot. Alhamdulillah rezeki. Tapi aku pon tertanya-tanya diri sendiri mareng. Maklumlah cuti. Banyak je masa nak pikir memikir ni. Aku ni buat part time bakpe sebenarnye? Tiba-tiba macam takde reason pastu macam bodoh je langsung tak rehat weekend sebab buat part time. Tiba2 aku jadi pening. Tak ada jawapan. Aku nak brenti aku sayang, aku suka je keje ni, pastu takkan la baru 2 hari keje dah nak brenti. Walau pon aku takde reason kukuh keje, gaji japgi ade je reason nak beli something. Walau pon tak rehat weekend bukannya penat sangat. Haha. Tipu2. Memang penat tapi better dari duduk rumah and tido. Btol dok??

Ade jugak tanya ke nak kawen? Aku kawen? Huhu. Aku rasa kalau aku nak kawen pon takde maknenya aku sampai nak buat part time. Kalau takde duit tak payah lah ada hati nak buat besar-besaran. Biasa2 sudah. Ni sampai nak kene buat part time melampau benar pulak rasanya. Paling tak tahan derang cakap aku umur 17. Haha. Terasa kembang hidung yang sedia kembang ni. 17 tahun? Lagi 2 tahun aku 27 dah wei. Adakah muda sangat muka aku ni. Hoho. Kembang kuncup..kembang kuncup nafas aku ketika itu. Hohoho.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
ME: Aku si manis 17

Friday, August 13, 2010

Puasa dan Raya

Baru hari ke 3 puasa dah tulis entry tajuk raya. Jangan bimbang bukan aku semangat awal raya.

Malam tadi lepas balik tengok Umar (anak Mekju). Aku nak panggil Umar jugak biar la mak dia nak panggil Razin pon. Kalau aku ada anak aku nak letak nama Adam, Aisyah, Mariam. Aku sangat-sangat suka nama Mariam. Melalut pasal nama anak. Hehe. Sambung balik.

Malam tadi lepas balik tengok Umar and makan kuew tiau dengan Miss Labi, aku sampai rumah dalam pukul 9.50. Balik terus mandi, elok-elok keluar dari bilik air ada rancangan Semanis Kurma kat TV9. Topik malam tadi "Seronok Puasa atau Puasa Seronok?"

Bagi orang yang seronok puasa, sangat-sangat menantikan bulan Ramadhan. Awal-awal rancang nak tambahkan amalan. Buat amalan sebanyak mungkin di bulan puasa. Bagi yang puasa seronok, belum lagi masuk bulan puasa dah pikir nak cat rumah, nak tukar kusyen, kuih raya nak buat banyak mana, baju raya nak pakai fesyen ape.

Aku mungkin termasuk jugak dalam golongan puasa seronok ni. Baju raya aku tempah sebelum puasa hari itu. Tiket bas dah beli sebelum masuk bulan puasa. Cuti dah rancang awal-awal. Aku even planning nak tukar sarung kusyen kat rumah yang dah uzur tu. Even kak aku pon plan nak cat rumah.

Tapi aku pon seronok puasa. Excited nak berpuasa. Nak bangun sahur. Nak berterawih. Rasanya semua orang pon macam tu. Kalau boleh nak tambah amalan sebanyak mungkin. Dari segi makan, takde lah pikir nak makan macam-macam. Bersederhana je. Cuma teringin nak makan bubur lambuk mak je.

Mume2 termasuk golongan mana? Rasanya semua pon seronok puasa. Puasa seronok pon ye jugak. Mungkin prepare awal2 supaya tak ganggu perjalanan ibadat di bulan puasa. Lagi pon hari raya tu hari kemenangan bagi orang yang berpuasa sebulan. Hari kegembiraan untuk umat Islam. Memang untuk diraikan. Cuma jangan melebih-lebih sehingga terabai bulan puasa sudah lah.

--------------------------------------------------------------------------------------------------
ME: Tiket raya banyak lagi ye

Thursday, August 12, 2010

Alhamdulillah

Aku tak pernah rasa aku sangat2 bersyukur sebagaimana hari ni.

Aku kan nok buat part time. Tapi sepanjang minggu rasa macam dok sedap hati. Sebabnya keje part time aku tu kene syif. Kalau syif pagi aku dok riso sangat. Yang buat aku riso sangat2 tu bila mikir kalu kene keje syif petang. Bukan nape pasal nak gi solat la. Maybe time rehat boleh gi solat asar ngan Zohor tapi Mahgrib gane plok. Bila mikir ke benda ni aku macam tak jadi je nak buat part time. Siap rancang tak mboh gi keje tanpa inform.

Hari ni nasib la aku decide pegi jugak amik uniform sebagai mana yang dijanjikan. Sebab aku rasa tak proper kalau senyap je and apatah lagi mungkir janji. Better aku tanya dulu pasal waktu2 solat ni daripada aku buat kesimpulan membabi buta. Kalau memang ada problem bila nak solat baru la buat decision untuk dok jadi keje.

Bukanlah kesimpulan blind pig sangat tapi ni berdasarkan pengalaman. Aku kan pernah keje syif dulu. Aku tau betapa susahnya nak gi semayang. Walau hakikatnya semua pekerja kat situ Islam. Bila aku tanya semayang camne derang kata balik rumah qada'. Mane boleh camtu. Derang kata susah nak solat. Masa first time masuk tu aku sorang je smayang. Tu pon kalau syif pagi time rehat aku gi menapak kat surau Petronas yang ada kat kawasan tu. Bila syif petang memang rasa nak menangis la. Sebab nak kena solat Asar ngan Maghrib. Zohor boleh la solat time rehat. Terpaksa hampar ngan surat khabar dalam ofis yang boleh muat2 je untuk rukuk. Tu pon bos pandang slek giler. Macam aku nak solat tu aku buat salah. Tapi aku buat muka tak bersalah je. Aku takut lagi bersalah kat Allah. Manusia biar je la. Paling teruk pon kena buang kerja. Tapi Alhamdulillah, akhirnya akak-akak kat situ sorang2 start solat. Sampai bos bawak tikar untuk alas tempat solat. Kira perubahan yang bagus la untuk semua.

So weekend ni aku boleh lah start keje part time aku dengan senang hati. Tadi orang HR tu explain takde masalah nak solat. Yang penting rekod dalam buku setiap kali keluar. Sebenarnya salah aku juga pikir bukan-bukan. Mentang-mentang lah company tu bukan company Melayu. Terus buat bad assumption.

P/s: Miss labi sabtu ni aku syif pagi. Tapi habis 6.30. Masih on kah The last Air bender? Kalu dok kite proceed Merdeka ni je la.

-------------------------------------------------------------------------------------------------
ME: Syukran