Friday, May 14, 2010

Nasib dan Ketentuan

Hari 9 hb tu boleh plak tertinggal bas. Tu la lambat sangat gerak dari rumah. Col kaunter dia kate bas da ade kat Koberang. Pastu siap tak janji lagi bas akan tunggu. Ayah pon ape lagi merempit la gi Koberang walaupon minyak moto time tu nyawa2 ikan jek. Sapa Koberang bas da gerak. Kerani tu dengan muka mama bosan col la jugak tanya driver bas da sampai mane. Aku berterima kasih la akt dia walau pun dia macam nak marah jek. Nasib bek la bas baru sapa kat DM and sanggup tunggu. Fuuhh. Alhamdulillah.

Paginya sampai kat stesen Putra dalam 3.50 am. Duduk kat kerusi sambil pejam mata. Konon nak sambung tido. Tiba2 "klu balik tido rumah kan best". Pokcik teksi sedap2 hati je tegur aku. Geram plak rase. Kalau aku nok naik teksi aku pegi la cari. Tak payah susah2 cari aku. Kalau nak charge normal takpe jugak ni mengcekik beg duit aku ada la di pagi yang hening tu.

Tengah nak menyumpah2 tu aku nampak la sorang akak ni.M aybe dalam awal 30 an. Dukung anak dalam lingkungan 9 bulan macam tu. Galas handbag and satu beg tak bape besar yang agak lusuh. Berbaju kurung, berselipar Jepun.

Akak tu pon duduk la dekat kerusi sebelah aku.

Dia : Surau kat mane dik.
Aku: Surau time ni tak buka lagi kak. Dekat2 subuh baru buka.
Dia: Akak ingatkan nak rehat kat surau jap. Penat dah dukung anak.
Aku: Ooo. Lambat lagi kak. Akak nak gi mane?
Dia: Akak nak gi IJN. Ade appointment.
Aku: Anak akak sakit ke.
Dia: Aah. Da bedah sekali tapi ni nak kene bedah lagi sekali (sambil tunjuk bekas bedah tu).
Aku: Ooo....

Akak tu kuarkan sampul surat IJN. Kibas anak dia yang da tak selesa.

Aku: Amik la majalah saya ni. Senang sket nak kibas. Nanti rosak plak surat akak tu.
Dia: Takpe la dik, da tak guna dah.

Lepas kibas, bangun..ke hulu..ke hilir..maybe nak kurangkan rimas anak dia tu.

Aku: Meh la kak saya tolong dukung plak. Akak duduk la.
Dia: Takpe dik. Takpe. Lagi pun dia taknak ngan orang kot.
Aku: Sian akak penat, takpe la saya pegi tengok surau da bukak atau belum.
Dia: Takpe, takpe. Tak payah la dik (aku pon pegi je tolong tengok).
Aku: Blum buka la kak.
Dia: Takpe, takpe.
Aku: Akak ade rumah sedara nak pegi tak sementara nak tunggu gi IJN?
Dia: Tak de lah. Akak tunggu sini je. Lagi pon akak nak beli tiket skali nanti..malam karang nak balik Ganu plak.
Aku: Ooo

Aku hanya mampu OOO je dengar explanation akak tu. Kesian sangat. Da la datang sorang2. Penat dukung anak. Husband tak temankan. Tak de tempat/sedara nak tuju.. Mungkin husband dia terpaksa jaga anak2 lain kat rumah.

Aku kagum sebab dia sangat berdikari. Walaupun aku nak tolong dia tetap jawab 'Takpe, takpe'. Sebelum aku gerak ke LRT aku sempat la hulurkan sedikit sumbangan. Tu pon dia masih lagi 'Takpe, takpe', 'tak payah'. Lepas aku kata hadiah aku tuk anak dia baru la dia terima.

Aku pon jalan ke LRT sambil menangis di Subuh2 hari. Tak tau kenapa sedeh sangat. Kita selalu rasa susah rupanya ada lagi yang lebih susah!

Semuanya kuasa Allah dan perancanganNya. Setiap sesuatu pasti ada Hikmah

---------------------------------------------------------------------------------------------------
ME: Percaya kepada Qada' dan Qadar


2 comments:

anasu no haha said...

aku rs mostly mak mmg gitu..kalau anak sakit, biar dia yg susah gi mari..ayah duk umah je..sbb mak ni gane pun dia nak ada sokmo ngan anak ye hk sakit tu..biar gape2, dia yg tahu dulu sebelum org lain..

salute to mothers!

naa-chan said...

Tu la..pengorbanan mak mmg xternilai kan...